Lieve Ange, Arie, Marc en Astrid,

Wat vreemd hier te staan, bij het overlijden van Ange, een vrouw, moeder van…. en een vriendin.
We kennen elkaar pas enkele jaren. Vanaf dat Astrid en Hester bij elkaar in een Havo- klas kwamen te zitten. Ze werden vriendinnen.

“Mam mag ik vanmiddag met Astrid mee naar huis?, ze woont in Culemborg en kom je me dan halen”?
Na een paar keer het aanhoren over “moeder van Astrid”, kreeg deze “moeder van…” een naam. Astrid’s moeder heet Ange.
Hester, dat zal wel niet, je moet beter luisteren. Het zal wel Anke of Anje zijn.
Ange is niet echt een gewone naam. Tja, totdat ik met Ange kennis maakte…. precies de goede naam voor zo een aparte vrouw.
Hester had goed geluisterd…. Angelina, Ange dus! en vanaf toen was het niet meer “moeder van..”

We spraken elkaar meer en meer. Helemaal vanaf dat Hester thuis kwam met het bericht over Ange’s ziekte.
Dat we zo met elkaar konden omgaan komt misschien wel omdat het er bij jullie thuis net zo is als bij ons. Iedereen kan bij jullie zo aansluiten en mee- eten.
We hadden dezelfde “praat” over onze man en kinderen. Zowel klaagzang als lofzang. Wat was je trots op “je mooie kinderen”.
Wat was je ook trots op je familie en trouw aan je vriendinnen, soms al dertig jaar. Allemaal zijn ze hier!

Afgelopen maart hebben zij voor je verjaardag een “koempoelan” georganiseerd. Wat geweldig, die sfeer en dat wij daar deelgenoot van mochten zijn!
Toen wij werden uitgenodigd kwam ook het idee van het maken van een lappendeken in me op. Van iedereen die er toen was een lapje, verwerkt in een deken waarin jij je kunt koesteren en zo omarmen we je allemaal.

Al met al wil ik dit samenvatten en kort omschrijven, maar dat lukt me niet zelf.
Dat lees ik zo voor uit een stukje van Phil Bosmans.

Zelf wil ik eerst nog zeggen dat jouw kracht om door te gaan “groots” was. Nooit geklaagd, “Nee hoor, geen pijn”. “Alles gaat goed hoor!”

Deze kracht hebben je kinderen ook al, dat zagen we deze dagen wel. Met die kracht van jou redden ze het wel. En je familie en vrienden en wij zijn er altijd voor Arie, Marc en Astrid.

Fijn dat je zoveel vertrouwen in ons had om Astrid bij ons te laten logeren… weken lang!
Niet alleen Astrid en Hester zijn vriendinnen, voor mijn gevoel zijn wij het ook.
Wij, alle “hooglandjes en aanhang” hebben jou en je gezin in ons hart gesloten en daar blijven jullie zitten!

"Van mensen houden!

Een mens is een ongrijpbaar en ook onbegrijpbaar

wezen. Je zou alle mensen intens willen ontmoeten,

allen in één liefde willen omarmen. En toch weet je dat

je in geen enkele ontmoeting, in geen enkele relatie je

voltooiing vindt. Het is allemaal zo voorlopig, zo tijdelijk.

Een tijdelijke zaligheid met wolken doorweven.

Het is een vreugde van de mensen te houden, niet

zozeer omwille van de soms mooie verpakking, maar

vooral om het mysterie, het wonder, het oneindige, dat

diep in elke mens steekt en om de weelde van de vriendschap.

Mensen moeten vrienden zijn. Echte vrienden.

Een vriend is iemand die een tijdlang met je mee

dezelfde weg wil gaan. Je bent niet meer alleen.

Vrienden kijken niet zoveel naar elkaar. Ze kijken samen

verder. Echte vrienden leggen nooit beslag op elkaar,

want dan doden ze de vriendschap."

Ange, het is een voorrecht je gekend te hebben!

"Slamat Tidoer"

Marjolijn Hoogland